Hiszpania

Opis - ciąg dalszy

Do posiłku można się napić wina z beczki lub butelkowanego na miejscu (pierwsze określane jako caserío, drugie – de la casa). Może okazać się ono wyśmienite, może być nie do wypicia, ale na pewno będzie mieć niepowtarzalny charakter związany z miejscem, gdzie zostało wyprodukowane. Szklaneczka wina w barze kosztuje 0,30–0,60 ‰, w restauracji – jeśli napój nie jest wliczony w cenę potrawy – butelka kosztuje od 2 ‰, chociaż dobrej jakości wino kosztować będzie przynajmniej dwa razy tyle. Jeżeli jest wliczone w cenę, to na dwie osoby podaje się zwykle całą butelkę, jedna osoba dostaje media botella (jedną trzecią do pół litra wina). Należy uważać i nie pozwolić, by w jakimś przypadkowym, zdzierającym skórę z klientów lokalu dostać zaledwie lampkę trunku w ramach oferty „wino wliczone w cenę”. Sprawę załatwia zwykle uprzejma, ale stanowcza rozmowa z kelnerem.
Tradycyjnym winem andaluzyjskim jest sherry – vino de Jerez, które to określenie odnosi się do win wytwarzanych na przypominającym trójkąt obszarze na zachód od miasta Jerez de la Frontera. Podaje się je schłodzone lub w temperaturze bodegi. Fino (hiszpańska nazwa wytrawnego sherry) pasuje doskonale do tapas i – jak wszystko w Hiszpanii – ma bardzo dużo odmian. Dzieli się przede wszystkim na fino, czyli jerez seco (wytrawne), amontillado (półwytrawne) i oloroso, czyli jerez dulce (słodkie). Przy zamawianiu należy używać właśnie tych określeń. Manzanilla, wytwarzana w nadmorskiej miejscowości Sanlścar de Barrameda, także należy do grupy win sherry. Dzięki położeniu winnicy w pobliżu morza ma ono delikatny, słonawy posmak. Wśród Hiszpanów jest to najpopularniejsze wytrawne sherry. Podobna, choć nie identyczna, jest montilla, doskonałe wino wytrawne przypominające sherry, pochodzące z prowincji Kordowa. Główna różnica między nim a innymi finos polega na tym, że podczas wytwarzania nie dodaje się żadnego innego alkoholu, dzięki czemu cordobeses mogą twierdzić, iż ich produkt jest najbardziej naturalny. W wielkości sprzedaży i popularności wino to nie może jednak konkurować z poprzednimi.
Cerveza, piwo typu lager, jest zazwyczaj dość dobre, choć droższe od wina. Sprzedaje się je w butelkach o pojemności 300 ml (bottelines) lub, mniej więcej w tej samej cenie, z beczki. Caña to mała szklanka, a caña doble – większa, z kolei un tubo (wysoka szklanka) to około ćwierć litra. Barmani wychodzą z założenia, że zamawia się doble lub un tubular, więc jeśli ktoś nie chce tyle pić, powinien to zaznaczyć. Mahou, Cruz Campo, San Miguel i Victoria to przyzwoite piwa, warto także spróbować miejscowych specjalności, jak Estrella de Galicia czy Alhambra.
Orzeźwiająca, choć często zdradliwie mocna jest sangría, poncz z wina i owoców, na który można trafić podczas fiesty i w barach dla turystów. Tinto de verano to podobna kombinacja czerwonego wina z wodą sodową lub lemoniadą, wspaniale odświeżająca. Spotyka się także tinto de verano con naranja (czerwone wino z oranżadą) albo con limón (z cytrynową lemoniadą).
Po południu, a nawet przy śniadaniu, wielu Hiszpanów pije kawę z kieliszkiem (copa) alkoholu. Najlepszy to anís (anyżówka, taka jak pernod) i coñac, wyśmienita miejscowa brandy z wyraźnym posmakiem wanilii. Warto spróbować Magno, Soberano czy Carlos III (tercero) by zorientować się w wyborze, bądź też Carlos I (primero), Lepanto czy Gran Duque de Alba ze względu na jakość. Większość gatunków brandy wytwarzają duże wytwórnie sherry w Jerez, równie dobre jednak jest Mascaró, wytwarzane w Katalonii, smakiem przypominające armaniak.
W barach trunki zamawia się, posługując się nazwą handlową, ponieważ standardowe, importowane alkohole mają swoje tańsze, hiszpańskie odpowiedniki. Na przykład Larios Gin z Malagi jest mniej więcej o połowę tańszy od Gordona. Aby uniknąć pomyłki, najlepiej dodać, że zamawia się nacional. W modniejszych barach wódki mogą być bardzo drogie, ale zawsze sprzedawane są ogromne porcje – barman czy barmanka nalewa tak długo, aż się powie „dość”.
Drinki powszechnie określane są jako copa lub Cubata, chociaż dokładnie rzecz biorąc ten ostatni to rum z colą. Sok nazywa się zumo, pomarańcza – naranja, cytryna – limón, tonik – tónica.

Wybrane imprezy

Moros y Cristianos (22–24 kwiecień) – bitwa na niby między Maurami a chrześcijanami odbywająca się w Alcoy w Walencji. (Podobne odbywają się w ciągu roku w różnych miejscach Hiszpanii.)
San Jordi (23 kwiecień) –święto patrona Katalonii jest powodem wielkich imprez w regionie, jednocześnie w całej Hiszpanii obchodzi się wtedy Narodowy Dzień Książki.
Feria de Abril (ostatni tydzień kwietnia) – trwający przez cały tydzień festyn w Sewilli.
Targ koński w Jerez (początek maja)
San Isidro (7–22 maj) – święto patrona Madrytu (15 V) stanowi okazję do parad i bezpłatnych koncertów; jest to także początek sezonu walk byków.
Pentecost (Zielone Świątki – siódma niedziela po Wielkanocy): wielka pielgrzymka do El Rocío w pobliżu Huelvy w Andaluzji.
Corpus Christi (Boże Ciało; maj lub czerwiec) - okazja do procesji religijnych, którym towarzyszą platformy i pokutnicy, zwłaszcza w Toledo, Granadzie i Walencji. Wtedy także odbywają się fiesty w wielu miastach, a wśród nich wyjątkowo widowiskowe wydarzenia kostiumowej Festa de la Patum w Katalonii.
San Juan (23–24 czerwiec) - najdłuższy dzień roku czczone są ogniskami w całej Hiszpanii, zwłaszcza w San Juan de Alicante, gdzie odbywa się lokalna wersja Las Fallas.
San Pedro, patron rybaków (29 czerwiec) - na jego cześć odbywają się parady łodzi i zabawy na całym wybrzeżu.
San Fermin (7–14 lipiec) – słynne wyścigi byków w Pampelunie (zob. s. 122).
Santiag (25 lipiec) – na cześć patrona Hiszpanii, świętego Jakuba, w Santiago de Compostela palone są ogniska i wystrzeliwane sztuczne ognie.
Elche ( 10–11 sierpień) - inscenizowane walki między chrześcijanami a Maurami, na zakończenie odgrywane są, jak przed wiekami, misteria.
Pierwszy/drugi tydzień sierpnia - masowy spływ kajakowy na río Selva w Asturii.
Trzeci tydzień sierpnia - główna fiesta w Toledo, kończąca się wspaniałymi pokazami ogni sztucznych w czasie weekendu.